ندارد ، و مجانبت نموده احاديثى را كه تكلم كرده شد در اسناد آن و شمار كرده‌اند حفاظ آن را از موضوع . و همچنين از عبارات اوائل « تذكرهء خواص الامه » سبط ابن الجوزى ، و « نظم درر السمطين » محمد بن يوسف زرندى ، و « هداية السعداء » ملك العلماء دولت‌آبادى ، و « جواهر العقدين » نور الدين سمهودى ، و « فصول مهمه » ابن الصباغ مالكى ، و « صراط سوى » محمود قادرى شيخانى ، و « اربعين » جمال الدين محدث ، كه انشاء اللَّه تعالى در بعض مجلدات آتيه مذكور خواهد شد ، و بعض آن سابقا شنيدى ، ظاهر است كه روايات مذكوره در اين كتب قابل اعتماد و اعتبار است ، نه لائق استهزاء و سخريه و انكار . « پس از نقل حديث سكوت بر آن دليل قبول است » چهارم آنكه : فاضل مخاطب در باب چهارم اين كتاب ، اعنى « تحفه » سكوت را بعد نقل روايتى ، اگر چه از مخالف مذهب منقول باشد ، دليل تسليم و قبول گردانيده ، آن را حجت و برهان بر اهل مذهب ناقل ساخته ، كه حضرت او روايت عقيلى را كه در « ميزان » ذهبى منقول است مثبت ذم و لوم زراره پنداشته ، و سكوت صاحب « مجالس المؤمنين » را بر آن دليل حجيت و مقبوليت آن نزد صاحب « مجالس » انگاشته ، پس نقل نمودن اين همه ائمهء اعلام و اكابر مشايخ فخام سنيه اين روايت را ، و آن هم بطريق خويش نه بطريق خصم ، در كتب تفسير و حديث ، و سكوت بر آن بأولويت تمامتر حجت خواهد شد ، و احتجاج اهل حق به آن صحيح